In twee honderd en dertig columns “Weg langs de Snelweg” is een leven beschreven. Een leesbare boog van stadsmens naar plattelandsvrouw, van theaterbeest naar roedeldier, van bedrijfsleidster naar huishoudelijke hulp.
Een zoektocht naar Het Huis, tijden van voorspoed en vechten om te bestaan. Lange, vruchtbare zomerverhalen, koude wintervertellingen. Pogingen om op te bouwen, teleurstellingen, nieuwe bronnen van bestaan. Lezers leefden mee, letters vormden verhalen. Terugblikken naar vroeger, kijken op levens van zo maar mannen, vrouwen, kinderen. Eén van de columns werd uitverkoren tot winnend verhaal. Een ander resulteerde in een uitnodiging voor een workshop van een van Nederlands bekendste columnisten.

Het kleine meisje spreidde haar armen, draaide en draaide om haar as totdat ze duizelig werd: zo kon iedereen zien dat haar rok wijd uitwaaierde als een ballettutuutje. Alle opa’s en oma’s waren er, alle ooms en tantes, de buren, zelfs een paar juffen van school. Ze straalde, iedereen vond haar lief en bewonderde haar prachtige jurk en [...]

Vaag klinkt er een melodie door de kamer die iets van heel erg vroeger bij me oproept. Het is midden in de nacht, als ik even mijn ogen open doe zie ik vanaf mijn luchtbedje een halve maansikkeltje door de contouren van de grote boom heen. Ik probeer me uit mijn slaap te scheuren, wil de associatie die de muziek bij me oproept, opzoeken in mijn herinnering. Ik meen zelfs dat ik er ooit een tekst bij kende en als er inderdaad met menselijke stemmen gezongen wordt, is dat voor mij alleen maar verwarder. De melodie is dus iets vanuit een heel ver verleden van mijzelf. Ik heb het als kind gekend.

Er huilt een huis in Antwerpen, zomaar op een vroege, kille ochtend, ergens in maart. Je moet wel medelijden krijgen met zijn verdriet. Tranen druppen over de stoep. De smekende ogen kijken je verdrietig aan. Het hunkert naar een Face Lift. En dit huis is niet het enige slachtoffer van de tand des tijds, veel oudere woningen zijn dringend toe [...]

Het doek valt. Heel binnenkort. Mijn cliënten verliezen hun huishoudelijke hulp, en ik als huishoudelijke hulp, zal mijn cliënten verliezen. Triest voor hen die de hulp zo nodig hebben. Van overheidswege wordt er opnieuw in persoonlijke budgetten gesneden en het is zo dat de Hoge Heren en dames aan een Loket gaan beslissen wie van de [...]

De nurkse oude man, altijd koppig en onbehouwen, legde de telefoon neer. “Het is wel beter nieuws. Maar het is niet goed.” Het leek alsof hij het zomaar, in het luchtledige, zei maar ik had opgemerkt dat zijn ogen mij zochten. Zijn vrouw zat buiten, niet horend wat zich in de kamer afspeelde. Het ging over zijn ernstig zieke zoon. [...]

Deze week bevind ik me weer in zo’n onzichtbare cocon die al eerder enkele malen in mijn leven om me heen is gesponnen. Die merkwaardige gemoedstoestand heeft altijd te maken met leven of dood. De dagen na de geboorte van mijn prachtige dochtertje, gisteren exact 23 jaar geleden, was mijn eerste ervaring in die situatie. Het was heerlijk om mensen om me heen te hebben, maar hun aanwezigheid voelde “wattig,” ik was er als het ware niet volledig bij als ze tegen me kirden over hoe mooi, hoe lief, hoe knap het baby’tje naast me was. Ik vond het eigenlijk nog heerlijker als de mensen weer weg waren.

Ineens vind je jezelf terug. Zo anders dan je was, terwijl je tijdens een detective op tv languit en verwachtingsvol zachte wollen dingetjes aan het haken bent. Je mijmert, je gedachten drijven ver weg van het boeiende televisiegebeuren, je dommelt van vermoeidheid een beetje in slaap, je voelt wat kleine schopjes en beseft dat dit is wat men “De Roze Wolk” noemt.
De wasmachine draait; trommels vol handdoeken, hydrofielluiers en beddengoed moeten gekookt worden. Het schone linnen gaat daarna op keurige stapeltjes in het lelijke, witgefineerde kastje, dat niet eerder zo’n belangrijke rol gespeeld heeft in zijn bestaan.
Een hele waslijst aan kraamartikelen wordt aangeschaft, van celstof onderleggers tot zuivere alcohol om instrumenten te ontsmetten.

Gaat tie wel door of gaat tie niet door.. de grote vraag van de afgelopen week.

De Elfstedentocht. In heel Nederland heeft men ervan wakker gelegen. Wij hebben minstens vier vragen gehad van kennissen die graag bij ons wilden overnachten om tijdig aanwezig te kunnen zijn bij de Tocht der Tochten. In het dorp werd er minder over gespeculeerd dan buiten onze provinciegrenzen.

“Het ijs is niet koppig genoeg. Het gaat traag zijn eigen weg.” filosofeerde de grote, stoere Fries die zelf drie kruisjes in de kast heeft liggen.“Het gaat hem niet worden.” “Moet kunnen!” Waren veel gebezigde, tegenstrijdige zinnen op televisie en radio. Bijna een eigen jargon, uit het nieuwe Nederlands geplukt.

Een majestueuze zonsopgang begeleidde me, vanmorgen. Langs velden met een rozegouden mist, coulissewerking, kale bomen. Het water dat ik moest overgaan was transparant, spiegelend, zachtgrijs. De weg werd steeds drukker, Amsterdam begon me langzaam te omhelzen. Langs huizen waar ik woonde reden we, langs voordeuren die ik dagelijks opende.
Het Waterlooplein maakte zich op voor een nieuwe marktdag. Bij de kerk, -hoe vaak liep ik er niet gedachteloos langs? – stond al een grote groep mensen. Over het trottoir kwamen mooie, charismatische figuren naar de samenscholing toe. Een marktkoopman hing vier plastic benen met panty’s aan zijn kraam.

De balletwereld in Nederland heeft een bijzondere persoonlijkheid verloren. Gisteren stierf Rudi van Dantzig (1933) na een ruim tien jaar durend gevecht tegen zijn ziekte. Rudi was een inspirator voor zoveel dansers, hij was een intens, bevlogen mens, warmvoelend en betrokken bij iedereen; of je nou een grote solist was of een net beginnende [...]

De gevolgen van een steentje in een plas water heb ik met eigen ogen kunnen aanschouwen. De kringen werden steeds groter, het water rimpeliger, totdat de golfjes de kant raken.
Mooie beeldspraak in deze tijd, waarin storm en regen de dijken doen wankelen en het water in kleine gutsen over de drempel onze gang in klotst.
Enkele weken geleden heb ik aan een grote, landelijke organisatie een verzoek gedaan. Een keurig verzoek, geen oneerbaar voorstel of zo, nee, een heel simpele vraag, die een heel simpel antwoord behoefde.
Echter, er kwam geen antwoord op. De vraag werd doorgespeeld naar een ander hoofd van dienst.

En daar is hij weer, de jaarlijkse terugblik. Nu al voor de vijfde maal. Iets later dan ik wilde, maar ja, ook vandaag werd mijn etmaal door de honden gedirigeerd en was er een dierenartsbezoek met spoed noodzakelijk. Wat me de nodige hoofdbrekens, tranen, euro’s en angst kostte en derhalve ten koste ging van een column op zijn tijd. Maar dan nu toch die terugblik. War was 2011 nou werkelijk? We hoopten dat het ons meer voorspoed zou brengen dan 2010. In zekere zin deed het dat wel, maar ook dit jaar is struikelend en hikkend op de valreep doorleefd, op economisch gebied. We moeten nog steeds worstelend boven zien te blijven en gaan de grens over met een pijnlijke beurs.

Ik kan niet anders: dit wordt een hondse column. “Go with the flow” is het letterlijke thema van deze week. Waarin ik vooral geleerd heb dat je theoretisch een heleboel weet maar dat De Natuur haar eigen plan trekt. En daardoor zat ik vanmorgen naast een wildvreemde man in de auto die ik, na een aantal zeer intensieve uren, een stevige [...]

Weer eens een week waarin we van het ene uiterste naar het andere werden geslingerd. “Tell God your plans, and he will laugh at you..” houdt mijn buurvrouw me regelmatig voor. Meestal lach ik dan om haar, maar de afgelopen dagen hoorde ik haar stem met een regelmaat in de achterkant van mijn hoofd en begreep ik die uitdrukking meer en meer. Vrij [...]

Vorige week had ik twee uur in Amsterdam “stuk” te slaan, tussen een uitvaartdienst en een maaltijd met mijn oudste dochter. Omdat mijn hoofd al vol indrukken zat van de middag, besloot ik simpelweg naar de Bijenkorf te gaan, daar een warme kop koffie te drinken en me te oriënteren op de komende Decemberfeesten en de daarbij behorende cadeautjes. [...]

Deze mistige week was grijs en grauw begonnen toen ik op maandagochtend huiverend een aula in liep, waar een uitvaartdienst was. De overledene was iemand die ik nog maar kort kende, maar ze had in de laatste twee weken van haar leven zo’n indruk op me gemaakt dat het leek alsof we al jaren de beste vriendinnen waren. Zo werd ik ook door haar familie beschouwd. De mensen met wie ik haar uitvaart bezocht kende ik ook niet allemaal persoonlijk, behalve van een forum door internettechnisch vluchtige berichtjes. Toen we als één kring om haar kist groepeerden waren we enorm samen. Vrienden van mijn huidige toekomst.

Het is druk bij de kassa van de lokale grootgrutter. Ik sta met een pakje soep, drie tomaatjes en een halfje brood in een rij. “Ik ben zo terug,” had ik mijn cliënte beloofd, maar dat “zo” begint zo laat te worden. Twee klanten voor me staat een gezin, man, vrouw en twee kleine, identiek uitziende jongetjes in de [...]

Soms kom je in een onverwacht door het leven gestuurde mallemolen terecht. Denk maar niet dat je eruit kan losbreken…dat is pas mogelijk als er harde noten gekraakt zijn, als er orde op zaken is gesteld. 30 uur geleden bereikte me het bericht dat een kennis van me klinisch “uitbehandeld” is. De één is uitgeprocedeerd, de ander kan geen afdoende behandeling meer worden aangeboden. Ze is te jong, Bert’s leeftijd, haar zoon is de leeftijd van mijn dochter en het klopt niet. Zelf beseft ze dat de term “uitbehandeld” meer impliceert dan dat. Ze voelt ook hoe ze is, hoe haar lijf haar in de steek laat en hoe pijnlijk het is als ze even op de laptop met de wereld buiten haar ziekenhuisbed wil communiceren.

Samen met mijn jongste dochter heb ik een idee ontwikkeld voor een boek, dat voor haar leeftijdscategorie moet worden geschreven. Het eventuele manuscript dat er uit gaat komen, zal worden geredigeerd en opgestuurd voor een schrijfwedstrijd, waarvan de deadline 1 februari 2012 is. Dat lijkt nog ver weg, maar niets is minder waar. Er zal hard geschreven en geschrapt moeten worden, helemaal omdat ik nu heel anders te werk ga dan ik voorheen met mijn eerstelingetje deed. Elk hoofdstuk dat ik nu op papier zet, zal eerst door Sarnia vanuit haar oogpunt gelezen worden en haar kritiek en tips zal ik onmiddellijk ter harte nemen en verwerken.