Ineens vind je jezelf terug. Zo anders dan je was, terwijl je tijdens een detective op tv languit en verwachtingsvol zachte wollen dingetjes aan het haken bent. Je mijmert, je gedachten drijven ver weg van het boeiende televisiegebeuren, je dommelt van vermoeidheid een beetje in slaap, je voelt wat kleine schopjes en beseft dat dit is wat men “De Roze Wolk” noemt.
De wasmachine draait; trommels vol handdoeken, hydrofielluiers en beddengoed moeten gekookt worden. Het schone linnen gaat daarna op keurige stapeltjes in het lelijke, witgefineerde kastje, dat niet eerder zo’n belangrijke rol gespeeld heeft in zijn bestaan.
Een hele waslijst aan kraamartikelen wordt aangeschaft, van celstof onderleggers tot zuivere alcohol om instrumenten te ontsmetten.

Gaat tie wel door of gaat tie niet door.. de grote vraag van de afgelopen week.

De Elfstedentocht. In heel Nederland heeft men ervan wakker gelegen. Wij hebben minstens vier vragen gehad van kennissen die graag bij ons wilden overnachten om tijdig aanwezig te kunnen zijn bij de Tocht der Tochten. In het dorp werd er minder over gespeculeerd dan buiten onze provinciegrenzen.

“Het ijs is niet koppig genoeg. Het gaat traag zijn eigen weg.” filosofeerde de grote, stoere Fries die zelf drie kruisjes in de kast heeft liggen.“Het gaat hem niet worden.” “Moet kunnen!” Waren veel gebezigde, tegenstrijdige zinnen op televisie en radio. Bijna een eigen jargon, uit het nieuwe Nederlands geplukt.

Een majestueuze zonsopgang begeleidde me, vanmorgen. Langs velden met een rozegouden mist, coulissewerking, kale bomen. Het water dat ik moest overgaan was transparant, spiegelend, zachtgrijs. De weg werd steeds drukker, Amsterdam begon me langzaam te omhelzen. Langs huizen waar ik woonde reden we, langs voordeuren die ik dagelijks opende.
Het Waterlooplein maakte zich op voor een nieuwe marktdag. Bij de kerk, -hoe vaak liep ik er niet gedachteloos langs? – stond al een grote groep mensen. Over het trottoir kwamen mooie, charismatische figuren naar de samenscholing toe. Een marktkoopman hing vier plastic benen met panty’s aan zijn kraam.

De balletwereld in Nederland heeft een bijzondere persoonlijkheid verloren. Gisteren stierf Rudi van Dantzig (1933) na een ruim tien jaar durend gevecht tegen zijn ziekte. Rudi was een inspirator voor zoveel dansers, hij was een intens, bevlogen mens, warmvoelend en betrokken bij iedereen; of je nou een grote solist was of een net beginnende [...]

De gevolgen van een steentje in een plas water heb ik met eigen ogen kunnen aanschouwen. De kringen werden steeds groter, het water rimpeliger, totdat de golfjes de kant raken.
Mooie beeldspraak in deze tijd, waarin storm en regen de dijken doen wankelen en het water in kleine gutsen over de drempel onze gang in klotst.
Enkele weken geleden heb ik aan een grote, landelijke organisatie een verzoek gedaan. Een keurig verzoek, geen oneerbaar voorstel of zo, nee, een heel simpele vraag, die een heel simpel antwoord behoefde.
Echter, er kwam geen antwoord op. De vraag werd doorgespeeld naar een ander hoofd van dienst.

En daar is hij weer, de jaarlijkse terugblik. Nu al voor de vijfde maal. Iets later dan ik wilde, maar ja, ook vandaag werd mijn etmaal door de honden gedirigeerd en was er een dierenartsbezoek met spoed noodzakelijk. Wat me de nodige hoofdbrekens, tranen, euro’s en angst kostte en derhalve ten koste ging van een column op zijn tijd. Maar dan nu toch die terugblik. War was 2011 nou werkelijk? We hoopten dat het ons meer voorspoed zou brengen dan 2010. In zekere zin deed het dat wel, maar ook dit jaar is struikelend en hikkend op de valreep doorleefd, op economisch gebied. We moeten nog steeds worstelend boven zien te blijven en gaan de grens over met een pijnlijke beurs.

Ik kan niet anders: dit wordt een hondse column. “Go with the flow” is het letterlijke thema van deze week. Waarin ik vooral geleerd heb dat je theoretisch een heleboel weet maar dat De Natuur haar eigen plan trekt. En daardoor zat ik vanmorgen naast een wildvreemde man in de auto die ik, na een aantal zeer intensieve uren, een stevige [...]

Weer eens een week waarin we van het ene uiterste naar het andere werden geslingerd. “Tell God your plans, and he will laugh at you..” houdt mijn buurvrouw me regelmatig voor. Meestal lach ik dan om haar, maar de afgelopen dagen hoorde ik haar stem met een regelmaat in de achterkant van mijn hoofd en begreep ik die uitdrukking meer en meer. Vrij [...]

Vorige week had ik twee uur in Amsterdam “stuk” te slaan, tussen een uitvaartdienst en een maaltijd met mijn oudste dochter. Omdat mijn hoofd al vol indrukken zat van de middag, besloot ik simpelweg naar de Bijenkorf te gaan, daar een warme kop koffie te drinken en me te oriënteren op de komende Decemberfeesten en de daarbij behorende cadeautjes. [...]

Deze mistige week was grijs en grauw begonnen toen ik op maandagochtend huiverend een aula in liep, waar een uitvaartdienst was. De overledene was iemand die ik nog maar kort kende, maar ze had in de laatste twee weken van haar leven zo’n indruk op me gemaakt dat het leek alsof we al jaren de beste vriendinnen waren. Zo werd ik ook door haar familie beschouwd. De mensen met wie ik haar uitvaart bezocht kende ik ook niet allemaal persoonlijk, behalve van een forum door internettechnisch vluchtige berichtjes. Toen we als één kring om haar kist groepeerden waren we enorm samen. Vrienden van mijn huidige toekomst.

Het is druk bij de kassa van de lokale grootgrutter. Ik sta met een pakje soep, drie tomaatjes en een halfje brood in een rij. “Ik ben zo terug,” had ik mijn cliënte beloofd, maar dat “zo” begint zo laat te worden. Twee klanten voor me staat een gezin, man, vrouw en twee kleine, identiek uitziende jongetjes in de [...]

Soms kom je in een onverwacht door het leven gestuurde mallemolen terecht. Denk maar niet dat je eruit kan losbreken…dat is pas mogelijk als er harde noten gekraakt zijn, als er orde op zaken is gesteld. 30 uur geleden bereikte me het bericht dat een kennis van me klinisch “uitbehandeld” is. De één is uitgeprocedeerd, de ander kan geen afdoende behandeling meer worden aangeboden. Ze is te jong, Bert’s leeftijd, haar zoon is de leeftijd van mijn dochter en het klopt niet. Zelf beseft ze dat de term “uitbehandeld” meer impliceert dan dat. Ze voelt ook hoe ze is, hoe haar lijf haar in de steek laat en hoe pijnlijk het is als ze even op de laptop met de wereld buiten haar ziekenhuisbed wil communiceren.

Samen met mijn jongste dochter heb ik een idee ontwikkeld voor een boek, dat voor haar leeftijdscategorie moet worden geschreven. Het eventuele manuscript dat er uit gaat komen, zal worden geredigeerd en opgestuurd voor een schrijfwedstrijd, waarvan de deadline 1 februari 2012 is. Dat lijkt nog ver weg, maar niets is minder waar. Er zal hard geschreven en geschrapt moeten worden, helemaal omdat ik nu heel anders te werk ga dan ik voorheen met mijn eerstelingetje deed. Elk hoofdstuk dat ik nu op papier zet, zal eerst door Sarnia vanuit haar oogpunt gelezen worden en haar kritiek en tips zal ik onmiddellijk ter harte nemen en verwerken.

Sarnia heeft herfstvakantie terwijl het schooljaar in mijn beleving nog maar nauwelijks begonnen is. Onverwacht heb ik deze week ook vrij en dan lijkt er een blanco bladzijde voor me te liggen die al heel erg snel weer ingevuld is met allerlei dingen die ik doorgaans niet doe.
Snoeien van veel te hoog opgeschoten struiken.
Een onvermijdelijk dierenartsbezoek dat een groot deel van een vrije dag in beslag neemt.
Een middagje “winkelen” wat bij ons een bezoekje aan Heerenveen is: even naar de Xenos, het Kruidvat en de Albert Heijn. Vooruit dan, een kop koffie bij de Hema, twee oliebollen mee en terug met de bus naar het dorp.

Het overkomt me wel vaker; een onverwachte kennismaking met een woord, een stuk muziek, een beeld dat ik niet eerder kende. Zoals we allemaal wel eens een déjà vu ervaren, zo werkt het verschijnsel waarover ik het nu heb andersom.
Ik beleefde dit fenomeen deze week de andere kant op. Ook dit heb ik eerder meegemaakt. Ik herinner me nog een flard muziek dat ik eens uit een open raam hoorde, toen ik als kind door de straat van mijn ouderlijk huis liep. Het was een piano en als balletleerlinge kende ik voor mijn leeftijd heel erg veel pianomuziek of muziek, getransformeerd naar de piano. Onze danslessen werden immers dagelijks urenlang door pianomuziek begeleid.

De nurkse oude man, altijd koppig en onbehouwen, legde de telefoon neer.
“Het is wel beter nieuws. Maar het is niet goed.” Het leek alsof hij het zomaar, in het luchtledige, zei maar ik had opgemerkt dat zijn ogen mij zochten. Zijn vrouw zat buiten, niet horend wat zich in de kamer afspeelde. Het ging over zijn ernstig zieke zoon. “De vrouw wil niet weten hoe het echt met hem gaat.” ging hij verder en nu sprak hij gericht tot mij. Ik wist wat voor een onnoemelijk verdriet zijn vrouw had bij het idee dat haar jongste zoon, exact even oud als ikzelf, langzaam de grip op zijn gevecht tegen de slopende ziekte aan het verliezen was.

Enkele dagen na het feest lijkt mijn leven op de boerderij weer zijn gewone draai te vinden. In het dorp maakt iedereen zich op voor de jaarlijkse, grote feesten waardoor dit vlekje even een weekend wereldberoemd in eigen land is. www.flaeijel.nl/ Dat zorgt ervoor dat alle cliënten hun ramen gezeemd en hun tuinen aangeharkt willen hebben. [...]

Dit weekend ga ik voor het eerst van mijn leven naar een reünie. Het Nationale Ballet bestaat 50 jaar en om dat te vieren hebben ze enkele maanden geleden zoveel mogelijk (oud)dansers weten te benaderen om een avond bij elkaar te komen.
Stoer liet ik mijn nieuwsgierigheid voor me spreken toen de uitnodiging in de brievenbus viel. Hoe zou het zijn om ex-collega’s na 25 jaar weer te zien?
Nu de avond met rassen schreden aan het naderen is, zie ik er steeds meer tegenop. Wie denk ik tegen te komen? Wat verwacht ik er eigenlijk van?

Terwijl ik bij een van mijn cliënten de fotolijstjes afstofte, viel mijn blik op een plaatje achter het onderwerp van de foto. Het was een eenvoudig kiekje van een vader die met zijn dochtertje op een terrasje zat. Het was duidelijk in een dierentuin of iets dergelijks, je zag een richtingaanwijzer en een muurtje, waar mensen overheen keken. De vader en het dochtertje waren natuurlijk het onderwerp van de foto. Maar tot mijn verbazing waren de mensen die over het muurtje keken, oude vrienden van mij. Ik herkende eerst de zwarte krullen met daarin een witte lok en de buiging van de schouders van de man, daarnaast stond zijn vrouw. Het kind aan de andere kant van hem kon ik niet zien.

Op een wederom natte ochtend kwam ik thuis na een paar uurtjes werken. In de brievenbus stak een papier waarin stond dat er iemand aan de deur was geweest om onze energie af te sluiten. Alhoewel het 24 augustus was, stond de datum op de 25e.
Men zou de 26e erna terug komen om alsnog de toevoer van elektriciteit en gas dicht te draaien.
In huis ben ik meteen gaan bellen naar het nummer dat op de brief stond. Van onze netwerkbeheerder.
Na het gebruikelijke doortoetsmenu (leuk Scrabblewoord) kreeg ik een echte medewerker aan de lijn. Die vertelde me dat ons abonnement verlopen was bij energiebedrijf A. Dat wist ik.