“Kind of Blue” van Miles Davis wordt door heel wat mensen gezien als de beste LP van de laatste 100 jaar. Over zulke lijstjes kan je altijd discussiëren, maar het is een feit dat deze plaat een enorme invloed heeft gehad op jazz en populaire muziek. Terwijl aan het einde van de jaren ’50 jazz vooral bebop was, kwam Davis op de proppen met een grotendeels geïmproviseerde plaats.

De leden van zijn sextet kregen slechts summiere aanwijzingen betreffende melodie en welke toonladder ze moesten spelen. Het resultaat is 60 jaar na datum nog steeds verbluffend fris. Een bekend rapper zei ooit eens “Kind of Blue is zoals de Bijbel – je moet er eentje in huis hebben, of je nu gelooft of niet”.

De 5 ‘songs’ (6 op de CD versie) zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, en het is niet het soort album waar je een potentiële hitsingle kunt op aanwijzen. Nee, mijn advies is de hele LP te draaien met een goed glas whiskey en een sigaret. En als je niet drinkt of rookt, dan kan je nog altijd een wierookstokje branden en een Canada Dry drinken.